Angst

Tre stutte dagar er gått sidan vi forlot heimen vår i Hardanger. Avskjeden var venta å bli tårevåt, men tårene kom ikkje før eg vakna i mine foreldre sin heim seint Laurdags morgon. Sjølv om majestetiske sunnmørsalpar atter skoda ned på Lunheimen, var det ingenting som kunne måle seg med dei utallige gode minnene eller saknet av dei eg elskar. Vi var tre planta ved rennande bekker, og fruktene av det gode fellesskapet var av vidunderlig smak. Sammen om eit arbeid med mål som verkeleg blei nådd. No var alt ferdig, det var til å gå på veggen av. Gjennom frustrasjonen var det sjølvsagt framid og von, sidan eg visste eg snart ville bli konfortabel med den nye livssituasjonen. Og ikkje berre det, men eg var også viss på at kontakta ikkje ville svinne hen mellom dei nærmaste, men kanskje heller bli sterkare gjennom å møtast i andre omgjevnadar og kjenne ekstra godt på takksemda når ein ser på distanse kva ein har.

Det er ei tid til alt, og alt tener til det gode for dei som elskar Gud.