Du sa eitt ord
smelta mitt hjerte
Strauk meg varsamt
min hug fridd frå smerte
Du fylte mitt beger
rann over i dans
Med din godleik overraska du meg
møtte lengsler eg ikkje visste eg hadde
Hjelpelaus spralte eg i mitt eige blod
Den trulause, veike
Du gav meg namnet; Trufast.
3 kommentarer:
wow, for eit flott dikt,fantastisk Stine:) klem frå meg,kjærleik!
Så flott. Men litt grotesk ending, skikkelig bra for å understreke hvor menneskelige og ekkle vi er uten Guds kjærlighet. På en måte.... Vet ikke helt hva jeg skriver nå. Men du er bra. Diktet er fantastisk. Kjærleik sier jeg og!
Stine! du er ein vakker blome på stien min! takk for at du er du. dine smil og dine ord setter spor av Jesus i hjertene til alle som krysser din sti.
Legg inn en kommentar