Sult

Når skal det vonde,som skjules i tausheten,
ropes ut i erkjennelse?

Når skal bekkene renne over alt det tørre
så vår hjertes jord kan dyrkes?
Isteden for at vår ørkens vollgraver
lukker seg om oss i en stille død.

Hvem skal mette våre hjertes dyp?
Se oss i vår ensomhet; den indre knugende tomhet?

Hvem skal se vårt sår, ha rom for våre knuste hjerter?
Hvem, ja, hvem skal bære det tyngste av alt; vår egen skapte skyld?
Vi roper ut, ja, alt det skapte med!

Allerede, men ennå ikke.

Frimodig og varm,
fri i kjærleik

Eit eventyr,
ei reise, saman.

Eit våkent blikk,
ei god hand.
Ein dans i forventning,
livsglede.

Ein styrke,
eit tomrom,
eit beger fyllt opp.
Faste steg, ned
same veg.
Tru.

I sorg og møye,
møtast tårevåte auge.
Usagde ord gjev kvile.
Håp.

Fattet og vise.
Vellukt,
sjølvtukt.

Ein dag,
ei djupn,
vi stuper uti,
med redningsvest.
Fest.