Våryr

Lik ein kalv når han slepp ut av fjosen
ein kjølig vårdag,
yrer det i mitt
blod og sinn.

Som om alt kunne levast i dag
ja, om alt kunne syngjast og seiast,
kjennast på ein dag,
så var det i dag.
Og om verda kunne reddast,
av oss ilag, denne veka
ja, for det kunne bli denne.

Gje meg ein morgon,
ikkje ei natt
med pensum i handa,
lat meg ikkje verta matt.